Peru 2019

 Huaraz, 22 juni
Soms loopt het allemaal wat anders dan gehoopt en gepland. We vertrokken vanuit Carhuaz voor een mooie klim. Heel geleidelijk van 2650 naar 3900 meter. We reden de hele dag naast de Huascaran. Wat een imposante berg. In Shila na 10 kilometer konden we nog wat drinken kopen en daarna zat er eigenlijk niets meer. We klommen gestaag door en na 33 kilometer waren we op de pampa en zagen we de ruim 30 switchbacks voor morgen al liggen.
Het miezerde af en toe een beetje en de lucht leek even open te breken. Japs ging op zoek naar een mooie kampeerplek tussen alle koeienvlaaien. Uiteindelijk een mooie plek gevonden. Snel tent opgezet, want toch weer regen. Maar ook weer zon, dus even  met de waterzak een douche genomen. Ondertussen moesten we de koeien blijven weg jagen. Wat zijn die beesten nieuwsgierig! Snel eten gemaakt, gegeten en nadat de zon onderging koelde het heel snel af. Om half 7 lag ik in de slaapzak met mijn thermo-ondergoed aan.
Mooie rustige plek op de koeien na.
Het had niet gevroren, maar was erg fris de volgende morgen. Na de quinoa-havermout als ontbijt alles gepakt en begonnen we aan de 16 kilometer switchbacks. De laatste paar kilometer vielen niet mee en we waren blij dat er asfalt lag, zodat we nog een beetje ritme konden houden. Maar we bereikten de tunnel op 4750 meter! Yes, we zijn op de Punta Olimpica, lang terug dat we zo hoog waren geweest. Er loopt ook nog een oud pad naar de top, maar die hebben we niet genomen. Dat is klauteren, geen zin en puf in. Wat echt opvallend was, was dat er tot ruim boven de 4000 meter nog begroeiing was: bloeiende vetplanten en cactussen.
Wij doken op de top de tunnel in en toen begon de afdaling. KOUD!!!!
Wij alles aangetrokken, zelfs met windjack en regenjack was het fris, maar zodra we weer onder de 4000 meter waren, werd de wind wat warmer. We daalden af langs mooie meertjes in een geweldig mooie vallei. We reden Chacas in. Een plaatsje met een mooi plaza met een mooi kerkje, gebouwd door een Italiaanse missie. En om de plaza allemaal mooie oude gebouwtjes met balkonnetjes. Daar hebben we een hostal gezocht. De schoonmaakster had vast een nieuwe bril nodig, maar het beddengoed was schoon, altijd het belangrijkste.
Ik was al een paar dagen verkouden, maar die nacht kwam ik niet meer uit de hoest. Mijn oren en neus zaten verstopt en ik had een druk op mijn borst. Zo kon ik niet verder met al het klimwerk dat we voor de boeg hadden. We besloten om terug te keren naar Carhuaz. Ligt toch lager en is warmer. Wij een taxi geregeld, terug over de pas, geen prettig ritje, wel heel erg mooi!
In Carhuaz een goede hospedaje gezocht en naar de apotheek: neusdruppels, oordruppels, hoestdrank, antigriepspul en coca-thee. Ik zou me dus weer zo boven Jan moeten voelen. Carhuaz is in ieder geval een prettigere plek om niet lekker te zijn: kleurrijk, vriendelijke mensen, goede restaurantjes en een fijne plek om te slapen.
Inmiddels hebben we rustdag vier, we zijn alleen even de 35 kilometer terug naar Huaraz gereden. Het energieniveau laat nog fiks te wensen over, maar het gaat een stuk beter. Als het even gaat willen we morgen richting zuiden vertrekken: via Catac en de Puya Raymudi naar Huallanca en door naar Oyon en door naar Huancayo. We hebben een mooie route uitgestippeld. We gaan kijken of dat gaat lukken.
Nog eventjes de comfort van Huaraz: een goede vegan Indier, we zijn verslaafd geraakt aan avocado's, wat zijn die hier lekker! 
Het eten is hier trouwens helemaal niet slecht tot nu toe. Je merkt dat ontwikkelingen hier ook zeker niet stil hebben gestaan. De standaard is beter dan in 2012. Het toerisme is ook toegenomen, hoewel het nog niet te veel is hoor.
Wordt vervolgd.............
 
Carhuaz, 16 juni 
We hebben vandaag een rustdag in Carhuaz. Was niet gepland, maar we gaan vanaf hier het circuit rondom de Huascaran fietsen. En we moeten als eerste naar een pas van 4900 meter en die zit helemaal dicht door de wolken en regen (sneeuw). En de voorspelling is dat het morgen beter is, dus dan maar een dagje in dit dorp.
En bijna overal is op zondagen niets te doen, alles gesloten. Maar we hebben geluk: hier is de lokale markt op zondag en uit alle rondom liggende dorpen komen de mensen daar in hun beste kleding op af. We hebben onze ogen dus goed de kost kunnen geven vanmorgen.
Hiervoor waren we in Caraz, vanaf daar hebben we twee dagtrips gemaakt. Allereerst door de canon del Pato naar Huallanca, 900 meter afdalen over een weg die ze een van de gevaarlijkste ter wereld noemen. De weg gaat door een smalle kloof en is helemaal uitgehakt in de rotsen en er zijn meer dan 35 tunnels, lange en korte. Deze tunnels zijn niet verlicht, zaklamp verplicht dus, en een bus past er net doorheen. Was dus opletten, maar wij vonden de weg zeker niet levensgevaarlijk.Wel mooie stukken. En na de afdaling weer omhoog, terug door de tunnels naar Caraz.
De tweede dag wilden we naar Punta Winchus fietsen. Ambitieus genoeg: 2200 meter klimmen. De weg zou geasfalteerd zijn, dus we dachten, dat moet kunnen als dagtrip zonder alle bepakking. Nou, van dat asfalt was niet veel meer over. Bochten allemaal mul zand, veel gaten en hoe hoger hoe slechter de weg. Na 22 kilometer toen we de fiets door mul zand moesten gaan duwen, hebben we het opgegeven. Wel daar nog een mooie plek gevonden om te lunchen:
 

 
Dat zijn natuurlijk de betere lunchplekken met dit uitzicht............We hebben trouwens de bergen al ontzettend mooi kunnen zien, veel beter dan de vorige keer dat we hier waren. En er ligt nog best veel sneeuw, dat maakt de bergen nog indrukwekkender.
En gisteren zijn we naar Carhuaz gereden. We zitten hier in een leuke hospedaje en toen we lazen dat het weer niet zo goed werd, besloten we dus maar een dagje te blijven. Het bevalt tot nu toe goed. Mensen vriendelijk, mooie natuur. Enige wat minder is, is dat het overal ontzettend stoffig is, de uitlaatgassen van de slaolie helpen ook niet mee, allebei dus beetje last van de keel.
Morgen willen we dus starten met het circuit, vijf of zes dagen echt de bergen in met een paar fikse toppen. Jullie gaan er over horen. 
 
Caraz, 12 juni
De eerste fietsdag zit er op. We zijn van Huaraz naar Caraz gereden.
De vlucht naar Lima was goed. Een dagje in Lima gebleven. Die stad beviel ons deze keer ook niet echt. Daar wel besloten om gelijk de bergen in te gaan. En de zondag hebben we de bus naar Huaraz gepakt. Eerst een stuk langs de kustweg, saai, rijen met farms met kippen doorbreken het woestijnachtige landschap. En dan buigen we af het binnenland in. Klimmen naar 4000 meter, om dan naar 3100 meter te dalen in Huaraz.
We komen daar in de avond aan en duiken gelijk ons bed in.
De maandag zetten we de fietsen in elkaar. We herkennen nog veel in Huaraz. Grappig. Er komen nog twee fietsers het guesthouse in. Een aardig stel Engelse heren, zij eindigen hun trip daar. En we praten een poos met de eigenaar van het hostel. Hij vertelt ons dat de route die we willen nemen niet gaat. Aan de noordoost kant om de cordillera blanca heen is de weg in het voorjaar weg geslagen tijdens hevige regens. Oeps, plannen moeten we dus veranderen................
Eerst een ritje maken om te acclimatiseren. We besluiten naar het Wilcacocha-meer te fietsen op 3700 meter. Nou we hadden weer een mooi ritje uitgezocht. Zelfs zonder bepakkingen kwamen we bijna niet omhoog, steil en heel veel losse stenen. We kregen geen grip en we hebben de helft van de tijd gelopen. Maar het ging om de acclimatisatie en dat is gelukt. Het meer was wel erg mooi! 's Avonds gezellig met de Engelsen wezen eten, twee zeer actieve kerels. 
We hebben besloten wel naar Caraz te rijden en daar twee dagtochten te gaan fietsen: naar Punta Winchus en naar Huallanca door de Canon del Pato en weer terug. En daarna willen we het circuit gaan fietsen in de Cordillera Blanca via Punta Olimpico.
Vandaag dus naar Caraz gereden. Het was helemaal helder, super mooi uitzicht op de bergen. De Alpomayo en de Huascaran, echt geweldig. En er ligt nu veel meer sneeuw dan de vorige keer dat we hier waren, dat maakt de bergen nog imposanter! Wordt vervolg.................
  
Februari 2019: Nieuwe plannen
 
Na terugkomst van het jaar fietsen, begint het toch al snel weer te kriebelen. We hebben wel besloten dat we dit jaar wel ergens heen willen met mooie bergen. Dan zoeken wij het direct in twee regio's: de Andes of de Himalaya. We zijn al in de Cordillera Blanca geweest, maar toen hadden we slecht weer.
In juni-juli is het daar goed. Het is ook weer heel anders van waar we de afgelopen lange reis geweest zijn en als we ter inspiratie wat foto's opzoeken, dan is de keuze eigenlijk snel gemaakt: Peru it's gonna be.
 
We twijfelen ook nog even of we daar ook een trekkingen gaan maken of dat we alleen gaan fietsen. We besluiten eigenlijk tot het laatste, maar dat kan nog veranderen. We hebben een vlucht naar Lima en dan gaan we als eerste richting Huaraz en de Cordillera Blanca, en dan laten we het even open: naar het noorden of naar het zuiden. We willen in ieder geval de ruggengraat van Peru gaan volgen. Een goed vooruitzicht om daar zes weken te kunnen zijn!